‘Het is belangrijk oog te hebben voor je omgeving…’

Dit is Daniël

Wanneer de reizigers aankomen staat Daniël al een tijdje te wachten. Hij woont een eindje verderop, maar is lopend naar dit dorpje gekomen om zijn verhaal te delen. Terwijl de reizigers met hem in gesprek gaan, valt het hen op dat er op een afstandje verschillende vrouwen en kleine kinderen aan het meeluisteren zijn. Daniël is 25 jaar en vrijgezel. Samen met zijn vader, moeder en vier broers en zussen woont hij in een huisje. Hij gaat nu niet meer naar school, maar toen hij jonger was, heeft hij op school leren lezen en schrijven. Zijn dagen vinden zich voornamelijk plaats op het land. Daar probeert hij de groente die hij oogst te verkopen. Daarnaast helpt hij zijn ouders in en rondom het huis.

Bezoekjes en bedankjes

De jeugdgroep is voor hem erg belangrijk. Dat is de plek waar hij zijn vrienden ontmoet. Ze bemoedigen elkaar en lezen samen uit de Bijbel. Regelmatig gaan ze ook op bezoek bij ouderen of mensen die het moeilijk hebben. ‘Het is belangrijk oog te hebben voor je omgeving. Dan ontdek je bijna vanzelf mensen die iets nodig hebben!’ Tijdens deze bezoekjes proberen ze de ander vooral iets te geven door middel van een Bijbelvers, gebed, lied of door een beetje te eten. Zelf ontvangen ze ook iets terug. ‘De bedankjes en blije gezichten zijn meer dan genoeg om ermee door te gaan.’

De vrucht van de Geest…

Daniël zijn favoriete Bijbeltekst is Galaten 5:22, de vrucht van de Geest. ‘Deze tekst bemoedigt mij om altijd in relatie met God te blijven staan en inspireert mij hoe ik met mensen om mij heen om kan gaan.’ Regelmatig wordt Daniël door andere jongeren aangesproken over zijn geloof. Ze vinden dat het tijdsverspilling is om naar de kerk te gaan. Maar, voor Daniël is de jeugdgroep juist zijn houvast. De ontmoetingen bemoedigen hem en het helpt hem om stevig in zijn geloof te blijven staan.

Terugblik reis

Blije gezichten, kleurrijke rokken, vrolijke liederen, jongeren die twee uur lopen om bij de ontmoeting te zijn, eerlijke gesprekken, bijbelstudie over taalgrenzen heen, herkenning over en weer. Maar ook armoede, gebrek aan perspectief bij jongeren, één bijbel per jeugdgroep. Zomaar wat steekwoorden om onze eerste ervaringen van de reis naar Mozambique weer te geven.

Van 27 juni 2019 tot 9 juli 2019 waren we op bezoek bij Chiyembekezo, een organisatie van de protestantse kerk in Mozambique. In die kleine twee weken hebben we vele dorpen, kerken en met name jeugdgroepen bezocht en met hen gesproken over hun leven. Ook voor jongeren daar is het leven als christen niet altijd makkelijk. De kerk is voor velen niet in de buurt. Ze moeten er een paar uur voor lopen (omdat ze nu eenmaal geen ander vervoersmiddel hebben). Daarnaast worden ze door andere jongeren bevraagd wat ze toch te zoeken hebben bij de kerk: ‘Wat levert de kerk je nu op!’ Of worden ze uitgedaagd om mee te doen met drinken of drugsgebruik om zo de dagelijkse ellende wat te vergeten. Toch geven deze jongeren niet op. Juist hun geloof en de kerk geeft hen perspectief in het leven. Inderdaad, ze kunnen vaak niet naar school, omdat hun ouders simpelweg het schoolgeld niet kunnen betalen. Of omdat ze lange dagen maken op het land of de markt om hun bijdrage te leveren aan onderhoud van hun familie. Maar de ontmoeting met andere jongeren die geloven geeft hen houvast en vreugde. Ze maken samen muziek, doen bijbelstudie en gaan, heel bijzonder, op bezoek bij mensen die ziek zijn of eenzaam.

Misschien heeft dat ons wel het meeste geraakt. Dat jongeren die zelf nauwelijks genoeg hebben om rond te komen, hun tijd geven om op bezoek te gaan bij anderen. Samen bidden, Bijbellezen en praktische hulp bieden, om er zo voor de ander te kunnen zijn. Op onze vraag wat hen dreef om dit te doen, keken ze ons wat verbaasd aan. “Dat is toch helder. Dat is onderdeel van geloven, dat vraagt God van ons!”

Zo hopen we de komende maanden veel meer verhalen te gaan delen van onze ontmoetingen met deze christenen in Mozambique. Samen met jongeren in Nederland voor hen in actie te komen. En eens in de spiegel van Mozambique te kijken. Wat doen wij voor de mensen om ons heen? Of zoals Sevalina zei: ‘We zijn jong, maar niet te jong! Doe wat je kunt!’