Geef hoop!

We zitten in een soort kring op de stenen bankjes in de kerk. Zij zijn met zo’n dertig jongeren. Veel jongens, maar ook een aantal meiden met kleurige rokken aan en een klein slapend zusje dat op de rug is gebonden. Sommige hebben er al een hele wandeling op zitten om bij de ontmoeting te kunnen zijn. Ze delen met ons hoe het is om als jongere in Mozambique te geloven. Hoe ze het vol houden, wat uitdagingen zijn. Waar ze blij van worden.

Sommige van hen gaan al jaren niet meer naar school. De school is te duur of ze moeten werken om het gezin te onderhouden. Ze vertellen ons dat ze het meest ervan genieten om samen te komen met andere jongeren uit de gemeente. Het helpt hen om vol te houden. Ze zingen en doen bijbelstudie, en ze gaan er ook op uit. Op bezoek bij jongeren die niet meer zo vaak komen en dreigen af te haken. Of bij een eenzame vrouw die laatst haar man heeft verloren en zelf niet meer kan lopen.

Het weinige delen

Wanneer we hen vragen om samen Bijbelstudie te doen beginnen hun ogen te stralen. Het aantal Bijbels is op een hand te tellen. De aanschaf van een Bijbel is voor de meeste te duur. De kopieën die we hebben gemaakt worden heel zorgvuldig rond gedeeld. We lezen met elkaar het bijbelgedeelte over de vijf broden en de twee vissen. We zoeken naar de betekenis voor ons eigen leven. ‘Waarom geeft Jezus zo’n moeilijke opdracht aan zijn discipelen?’ vraagt één van de jongens.

Volgens één van de jongens, Malton, nodigt dit gedeelte ons uit om te beseffen dat we vaak denken dat we maar weinig hebben, maar het weinige wat we hebben kunnen we wel delen met anderen. Het raakt ons dat juist deze jongen dit zegt. Hij heeft nauwelijks genoeg te eten, geen geld om naar school te gaan, toch is het juist zíjn verlangen om deze opdracht concreet te maken en hoop te geven aan de mensen om hem heen.